"Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
Nasıl da almış aklımı,
sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,
Dost, düşman söz eder kendi kavlince,
Kınanmak, yiğit başına.
Bu, ne ayıp, ne de yasak,
Öyle bir gerçek kendi halinde,
Belki yaşamama sebep...
Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, karanlık...
Ve zehir zıkkık cıgaram.
Gene cehennem var yastığımda,
Gel artık...