Sayfa Arası
@Kitapseverbirmuvahhide
4 okur puanı
Haziran 2026 tarihinde katıldı
Bilmiyorsun.. Biliyorum..
Bilmiyorsun..
Sesimizden, sessizliğimizden, soğucağız birbirimizden..
Aramıza dağlar da değil, koskoca gönül mesafesi girecek..
Bana en çok ihtiyaç duyduğun anda, başka insanlar ile gülüşeceğim,
Bulunduğun durumdan habersiz..
İçimi sızlatan bir şey olacak ama ben ne olduğunu çözemeyeceğim.
Yakınımda olabilecekken, çok uzaklardan kırgın bir şekilde izleyeceksin o boş sevinçlerimi.
Belkide bir daha görmek istemeyeceğiz birbirimizi..
Ben hep o ilk gün tanıdığım insanı ararken, varlığın yanımda çok yabancı kalacak hislerime. Biliyorum, sen de özleyeceksin, tek kelime dahi etmeyeceksin ama.
Hüzün kokan bir kaç hatıra bırakacağız birbirimize.
Gecelerce, ay gözyaşlarımıza şahitlik edecek. Bilmem bu hallerimiz nasıl geçecek..
Biliyorum..
Bir gün üzerine titremelerim bitecek,
Bakışlarında bulduğum sıcaklık gidecek..
Su gibi akıp giden zaman, donup kalacak acıyan yerlerimizin üstünde.
Bulutlar kıskanıp gözyaşlarımızı, yağmuru taşımak istemeyecek içinde; boşaltacak yeryüzüne. Aynı şehirde olduğumuz sürece, sığmayacağız hiçbir yere. Sitemlerim artacak, beni benim için bırakacaksın..
Farklı şehirlerde nefes alma umuduyla, vedasız terk ederken birbirimizi, aslında hepten öldüreceğiz kendimizi..
Sana anlatamadığım şeyler birikecek içimde, ansızın gelen hür bir cesaretle, telefonunu iki kez çaldıracağım, meşgule atacak.
Uzun uzun düşüneceğim, kendime ördüğüm kapı duvarlar haklı olacak yine.
Bu günlerimizi de kaybettiğimizin bilincinde olmadan,hep ilk günlerimizi arayacağız..
-Zehra Yaden
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan bazen ağlamaya öyle çok ihtiyaç duyuyor ki ağladığı an dakikalarca nefessiz kalmış da bir anda nefesine kavuşmuş gibi hissediyor. Gözyaşlarını tutmak, ağlamanı bile durdurmaya çalışmak çok büyük çaresizlik. Hayat yeri geldiğinde kocaman bir hapishaneye dönüşüyor ve hepimiz tutsak düşüyoruz hayatın kollarında.
> Kitap Alıntısı
Bir bu var, bir ağlayamayacak kadar acıya alışmak var, bir de üzüldüğünde ağlamak için kendini zorlaman var...
Akan gözyaşı kurur.
O unutamadığın, artık hatırlamadığın olur.
Hayal dediklerin gözünün önüne gelir, yaşantın olur.
Olmaz dersin, tanıdığın biri yabancı olur.
Dün düştüğün yer, bugün dik yürümene sebep olur.
Yabancı, birden "kalbin" olur.
Sonra düştüğün yerin adı, "iyi ki yaşamışım." olur.
Kızarak yaşarsın ama... "neden ben?" diyen isyanların, seni sen yapmaya vesile olur.
Şimdi hayat kötü diyorsun,
bir gün aniden güzel olur, sana tüm kötülükleri unutturur...
Yüküm ağır, yolum uzun
Meçhullerde kaybolurum
Beni bırakırsan bana
Tufanlarda boğulurum
Tut ellerimden tut ya Rab
Döndür yüzümü sana
Tut ellerimden tut ya Rab
Beni bırakma bana...
Yürüyemem, yorulurum
Ateşlerde kavrulurum
Beni bırakırsan bana
Kül olurum savrulurum
Tut ellerimden tut ya Rab
Beni bırakma bana
Tut ellerimden tut ya Rab
Döndür yüzümü sana…
⇆ㅤ◁ㅤ❚❚ㅤ▷ㅤ↻
Gece uyumamışsın ki sabah uyanasın..
Yüzündeki o yorgunluğu gizlemek adına evden çıkmadan önce yüzüne sürdüğün birkaç şey..
Ama nafile, ruhun sönük.
07.30 otobüs durağında, bir şarkı kulağında..
..Mevzu derin ve hava serin
Esme öyle, eylül, bitmelisin..
Soluna oturan acıklı bir nida,
Hitaben yılların yorgunluğuna.
Kasvet göğüs kafesinden yayılıyor ruha.
Bu şarkılar iyi gelmiyor sana...
Zehra Yaden