Yaşadıkları hayat asla iki kişilik değildi, babam benimle iki kişilik bir yaşam sürüyor, annem kendi kendine yaşıyordu. Bu yüzden asla “bizim hiç mutlu bir sabahımız” olmuyor, mutlu akşamımız, mutlu öğleden sonramız, birlikte gittiğimiz bir tatilimiz, memleket ziyaretimiz, araba yolculuğumuz, gece yürüyüşünde dondurma yemişliğimiz, misafir oturmamız, birlikte hiçbir şeyimiz olamıyordu. Olmadı da.