Kitapsever
@Kitapsvrrs
246 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Orhan Kemal’in üçlemesinin son kitabını okudum.
Diğer kitabında yüzeysel olarak verilen bir kahramanın bu kitapta daha detaylı işlenişini görmek hoşuma gitti.
Her ne kadar konu Cemile’nin hayatı gibi görünse de, yazar dönemin işçi mücadelelerini, çalışma şartlarını, yapılan haksızlıkları da oldukça başarılı bir şekilde yansıtmış. Yoksulluk, eşitsizlik ve emek sömürüsü anlatmaktan kendini yine alıkoyamamış.
Arada şiveli konuşmalara yer vermesi kitaba ayrı bir hava katmış. Diyaloglar yine oldukça sık ve canlı. Başta diğer kitabın devamı gibi düşündüm ama öyle değilmiş; Cemile’nin hayatının ayrıntıları şeklinde ilerliyor. Bu yüzden üçlemenin diğer eserlerini okumayanlar için sonu biraz havada kalabilir.
İhsan Oktay Anar’dan sonra Orhan Kemal okumak bana kısa bir dizi izliyormuşum gibi kafa dağıtmalık geldi. Orhan Kemal’in dili için fazla söze gerek yok aslında; okuyan bilir. Sıradan konuları sıcacık bir şekilde anlatarak empati kurmamızı sağlıyor. Bu kitapta benim en çok empati kurduğum karakter Cemile’nin babası Malik oldu, içim sızladı.
Türk edebiyatını seviyorsanız ve gayet anlaşılır, doğal, akıcı bir günlük konuşma diliyle yazılmış eserleriyle henüz tanışmadıysanız mutlaka tanışmalısınız.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Siyah günahkârların rengidir. Çünkü her lekeyi saklar siz de günahlarınızın saklanmasını istiyorsanız, bu kara sancağın altında yaşayacak ve öleceksiniz.
İhsan Oktay Anar – Amat
“Ne okudum ben!” dedirten eserlerden biri oldu. 17. yüzyılda Amat adlı gemi ve 247 mürettebat ile çıktığım bu serüven, beni bambaşka bir dünyanın içine çekti.
Denizcilikle ilgili kelimeler çok fazlaydı; bu durum beni hiç olumsuz etkilemedi, hatta aksine keyif aldım. Sonuçta bilmemek ayıp değil, öğrenmemek ayıp değil mi Ama bazı okuyucular için bu kısım yorucu olabilir.
Yazarın kendine özgü dili ve masalsı anlatımı tam benlikti. Felsefe, tarih, mitoloji ve masalsı bir dil… hepsi bir arada, tadından yenmeyecek bir eser ortaya çıkarmış. Anar’ın bu kavramlara hâkimiyetine hayran kaldım.
Kurgu son derece etkileyiciydi. Özellikle sona yaklaştıkça elimden bırakamadım. Final ise tamamen okuyucunun algısına bırakılmış. Kimileri bu sondan hoşlanmayabilir ama durup düşündüğünüzde verdiği mesaj sizi büyülüyor. Alegorik bir eser olarak ele alındığında ise bambaşka bir boyuta taşınıyor.
Anlayacağınız, Anar resmen “Dark” tadında bir senaryo yazmış. Masalsı ve efsanevi bir dille örülmüş eserleri seviyorsanız, Amat kesinlikle tavsiyemdir.
