Kitaptar Picasso
@Kitaptarpicasso
488 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Ruhu büyük bir güçle kendine çeken bir şey görülürse duyulursa, zaman bir çırpıda akıp gider, çünkü zamanı algılayan yeti başka, ruhu içeren yeti başkadır, biri bağımsız, öteki bağımlıdır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Duygularımızdan birine acı ya da zevk egemen olursa,öyle kaptırır ki ruhumuz kendini bu duyguya artık öteki duyguları tanımaz bile...
“ Haydi söyle, ruhun neyin özlemini çekmekte? "
Ruhum uzun zamandır acılar içinde kıvranıyor. Çektiği acıyı, özlemi bulabilmiş anlayabilmiş değilim. Dürüst olmak gerekirse ruhuma çok yabancı kalmışım. İnsan hiç kendine yabancı düşer mi? Ben düşmüşüm. Onu uzun süre önemsemeyip, değer vermezseniz o kendini bir gün büyük sarsıntılar ile hissettiriyor. Ve sen neye uğradığını şaşırıyorsun. Ya ne alaka kitapla bu konu şimdi diyen olabilir. Ama eğer birgün yolunuz bu kitaba düşerse ne demek istediğimi anlayacaksınız ve kendinizi ruhunuzun peşine düşmüş bulacaksınız. Onun en çok özlemini çektiği şeyi aramaya adayacaksınız ömrünüzü. Gelelim Dante'ye.
İlahi Komedya üç bölümden oluşuyor; Cehennem, Araf ve Cennet. Dante öteki dünyaya yaptığı düşsel geziyi anlattığı bu eserinde genç yaşında kaybettiği biricik aşkı Beatrice’sini ararken,ilahi düzenin sırlarını çözmeye çalışır. ( Dante bile ruhunun özlem çektiği şeyin/ kişinin peşine düşmüş )
Dante'nin Cehenneme yolculuğu; hayal gücünün sınırlarını zorlayan etkileyici bir tasvir. günahkârlıklarıyla nam salmış olan pek çok tarihi kişiliğin ve sıradan insanların çektikleri azap çok gerçekçi
bir dille betimleniyor. Latin şairi Vergilius’un rehberliğinde bu düşsel yolculuğu devam eder.
...
Birinci Kanto
"Acı bana" diye bağırdım o an,
"kim olursan ol,
İster gölge, ister gerçek insan!"
"Yabancı bir dünyanın ortasında çırılçıplak hissediyordum kendimi."
Böyle bir alıntı üzerine konuşmak istemiyorum biraz. Tamda böyle hissediyorum yabancı bir dünyada çırılçıplak, böyle hissetmemek için çabalıyorum. Ama ben çabaladıkça dünya daha da yabancılaşıyor gibi bana. Uzaklaşıyor, soğuyor. Uzaklaşıyorum bu dünyadan, soğuyorum her geçen gün. Yaşamak için çırpınıyorum. Yaşadığım ev, olduğum şehir, bulunduğum dünya bana dar geliyor. Yetişmek için çabalıyorum, yetişemiyorum. Tutunacak dal arıyorum, tutundum sanıyorum. Tutunduğumu sandığım dal kırılıveriyor. Artık tutunmadan yaşamaya çalışıyorum. Belki bu yazılanları okuyan çok az, eğer bir okuyan varsa; içimdeki bu darlığa bir su serpi versin.
Belki de benim de ihtiyacım olan şey bir zaman makinesi. Farklı zamanlara, farklı dünyalara geçmeliyim. Fiilen zor hatta imkansız...
Hepimiz hayal etmez miyiz bir zaman makinemiz olduğunu? Onunla daha güzel yarınlara yolculuk etmeyi ya da özlediğimiz geçmişimize dönmeyi? Zaman yolcumuz bunu denedi. Ama bulduğu gelecek onu hayal kırıklığına uğrattı. Belki de bu yüzden geri dönmedi. Belki de hala dönmenin bir yolunu arıyor. Siz söyleyin geri dönecek mi?
İlkinde de nasıl geri döndüğünü pek anlayamadım zatem.
