Buket Aktaş
@Kitaptutkusuu
INSTAGRAM: kitaptutkusu
“Anlamlı bir hayat yaşadıktan sonra ne kadar yaşadığımızın bir önemi yok. Bana kalırsa insan yaşamının temel gayesi de bu kadar basit. Gece uyurken dingin hissettirecek, sabah uyanırken direnç ve enerji verecek duyguyu yakalamak. Yani yaşama tutunacağımız bir anlam yaratmak, dünyadaki yerimizin izini sürmek ve yaşama sebebimizi bulmak, kısaca yaşam dokuyabilmek.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Değişmek için mutsuz olduğumun bilincine varmam gerekti ancak bunu kendime itiraf etmek o kadar da kolay olmadı!”
Hayvan karşısında (evcilleştirildiğimiz, yaşamımıza kattığımız hayvan karşısında) genelleşmiş bir korku duymaktan (bu korkuyu çocuklarımıza öğretmekten), bu hayvanı düşman bellemekten tutun, onu istediğimiz gibi, işimize geldiği anda öldürebileceğimiz "düşünce"sinden geçin (bu arada, bu hayvanın zararlılığı, yararsızlığı gibi "görüş"lerde mola verin), eldeki yetkeden, güçten, araçlardan yararlanılmasına, sevginin gitgide azaldığı bir dünyada saldırgan, kıyıcı, acı vermekten haz duyan kişiliklerin ortaya konmasına, hele, yüce amaçlar adına konuşulmasına varın, bu iş ürkütücü.
Toprakları kederden başka mahsul vermeyen, harap bir ülke uzanıyordu göz alabildiğine. Her bir yeşil yaprak, her bir ot ve tahıl tanesi, en az ülkenin sefil insanları kadar âciz ve kurumuştu. Her şey boynunu bükmüştü; mahzun örselenmiş ve kırık döküktü. Haneler, çitler, evcil hayvanlar, erkekler, kadınlar, çocuklar ve onlara can veren toprak; hepsi tükenmişti.
