Aslında hepimiz özümüzde iyiyiz. Sadece arada bir bunların hatırlanması lazım. Hem unutma, dünyadaki tüm insanlarla görünmez bağlarla birbirimize bağlıyız. Birisine iyilik yaparken aslında kendimize iyilik yaparız.
Hayatlarımız birer daire gibi. Anne ve babamız kalemi ellerine alıyor ve bir noktadan başlayarak daire çiziyor. Başladıkları noktaya geldiklerinde kalemi bize veriyorlar. Küçük farklar olsa da biz de aynı dairenin üzerinden gidiyoruz. Zamanı geldiğinde ise kalemi kendi çocuğumuza vereceğiz.