Ölüm! Sonsuzmuş gibi yaşadığımız hayatlarımızın, canımız ne isterse telafi edebileceğimizi sandığımız hatalarımızın, bir gün çok geç olabileceğini hiç bilmiyormuş gibi ağırdan almalarımızın şaşkın seyircisi...
İnsan bazen tanıdıklarındansa hiç tanımadığı birine kendini anlatmayı tercih edebilir diye düşündüm. Herkesin bazen kendinden bahsetmeye, konuşurken unuttuklarını hatırlamaya ihtiyacı olabilirdi.
Yokluğun birilerinin varlığına tesir etmesi gerekir. Etmiyorsa kimse için önemli olmamışsın, kimsenin hayatında boşluğu hissedilecek bir yer dolduramamışsın demektir bu. Uçsuz bucaksız bir yalnızlığın orta yerinde yaşamışsın demektir.