İnceden sevgiye dönüşmüş yağmur tanecikleri kadar, sevgiden mahrum kalan kimsesiz insanlar gördüm bu hayatta.
Ne gidecek yerleri vardı ne de ısınacak köşeleri… Bir kış ayıydı, aylardan Ocak.
Bir günde dört mevsim gören bir insan, dışarda kalanlar için ne yapabilir ki?
Biz de öyleydik… Kimsesiz, yağmur altında ıslanan, sevgiye muhtaç; bir yağmur tanesi kadar sevgiyi isteyen çocuklardık.