Tarih 17 Ağustos 1999
Saat 03:02
Birdenbire sarsılıyor ve daha önce hiç duymadığım bir uğultu eşliğinde bağırıyorum !
Uğultu şiddetlendikçe binalar tek tek yıkılıyor, Tüpraş patlıyor,gökyüzünü koyu bir kırmızı, yeryüzünü ise bitmeyen bir sızı kaplıyor...
Bu gece !
Zamanın durduğu ,
45 saniyenin 45 saat gibi olduğu,
Nice hayatların solduğu,
Nice umutların kaybolduğu,
Nefeslerin tutulduğu,
Tozların yutulduğu,
İnsanın betonlarla boğulduğu bir gece !
Bu geceyi,bu acıyı yaşayan insanların çok şey yazası ya da anlatası geliyor da,
Bu gecenin ve bu acının ardından da,
Gidenler asla geri gelmiyor...!
17 Ağustos depremini ve acısını yaşayan bir Gölcük'lü olarak, depremin 20. yıldönümünde, depremde hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımıza,akrabalarıma ve sevdiğime Allah'tan rahmet, geride kalan bizlere ise başta sabır ve metanet diliyorum...
Bir tarihi olan, fakat bir tarifi olmayan bu acıları bir daha yaşamamak dileğiyle...
Saygılarımla
Ahmet YAKUT
#17Ağustos1999