Letta arkasını döndü. Uzaklardaki ufka baktı. Sonra, her zaman yaptığı gibi, oralarda bir yerlerde onu gördüklerini düşünerek, onları unutmadığını bilsinler diye bir parmağını kaldırıp annesiyle babasını selamladı. Bedenleri olmasa da ruhları ufukta bir yerde dolaşıyordu.
"İçinde bulunduğumuz yer ve an kimliğimizin küçük bir parçası. Bizi biz yapan geçmişteki varlığımız ve gelecekte sahip olacaklarımız. Sen bunu herkesten daha iyi biliyorsun."