Zeynep
@Kitrane
Dost edindim en yaramaz kargaları ve inanır mıydın? Çöplüğe götürmediler hiç.
67 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Ay, pencerenin önüne gelmiş, sedirin üstünde yatan bir ölüyle, gözlerinde vahşi ve garip bir tatminin sevinç alevi parlayan bu deliyi seyrediyordu. O, gözlerinde hep o vahşi alevle, artık tamamıyla kendisinin olan bu vücudu seyrediyor; sonra onu arzuyla kucaklayarak öpüyor, öpüyordu. Fakat niçin bu kadar soğuktu! Üşümüş müydü? Dikkat etti. Yüzünde parça parça lekeler vardı. Gözkapaklarını kaldırdı ve ruhunu karanlık ormanların esrarlı gölgesinde açılan uçurumlara doğru sürükleyip götüren bu cazip, siyah gözleri görmek istedi. Fakat onlarda o kuvvet kalmamış; onu yakan, kavuran alevler sönmüştü.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her aşk masum mu?Alıntı
İki kişi birbirini seviyorsa mutlu mesut yaşamasından yanayım. Ama sanırım yazar benim gibi düşünmüyormuş.. Kitap 30larında dul bir kadın ile 20lerinde genç bir delikanlının sevdasını konu alıyor. İkisi de birbirini istese bile o dönemin şartları, " elalem ne der? " düşüncesi kavuşmalarını zorlaştırıyor. Kitap boyunca kadın karakterin düşüncelerini, saplantılarını okuyoruz. Yazarın özellikle kadın karakterini ele alması, onun saplantılı aşkını yansıtması diğer hikayelerden ayrılmasına sebep oluyor. Saplantı derken, gerçek anlamda. Bu sefer kurban kadın değil desem yanlış bir şey söylemiş olmam.
Kitapta sevdiğim bir diğer nokta aşkı insana huzur veren, midede kelebekler uçuşturan bir şey değil de insanın beynini uyuşturan, ruhunu ezen bir şey olarak anlatmasıydı. İnanın böylesini okumak daha zevkli oluyor. Önerdiğim bir kitap, keyifli okumalar dilerim.
"O ağaçlar, ormanda olan biten hiçbir şeyi unutmayan ve anıları hesap edilemeyecek kadar uzun bir zamana ait olan arkadaşlarımız," dedi. "Çünkü her biri, içinde ona dokunmuş ya da yapraklarının, gövdesinin ve dallarının gölgesi altından geçmiş her canlının anısını taşır. Bu dünyada yaşamış olan her canlının anısını..."
"Ya ağaçlar?" dedi.
"Ağaçlar da konuşurlar," dedi ayı ve oradaki kayın ağaçlarının dallarının tepesindeki karanlığa baktı.
"Ağaçlar ormanın en büyük ve gerçek koruyucularıdır," dedi. "İlk baştan beri de öyle olmuşlardır. Eski zamanların hayvanlarından bazıları, onlara konuşmayı öğretenlerin ağaçlar olduğunu çünkü asla gereksiz bir ses çıkarmadıklarını söylemişlerdi. Her sözcük tıpkı bir nefes gibidir; beraberinde bir iyilik, bir amaç taşır. Bu yüzden, ağaçlar ormandaki en bilge ve en şefkatli yaratıklardır. Yeteri kadar güce sahip olduklarında, altlarındaki herkesi ve her şeyi gözetmek için ellerinden geleni yaparlar."