Dağın şeyhi
@Klmmmm
𓃵
Tavus kuşu destanıAlıntı
Yazarın ilk kitabı olması hasebiyle asla kaleminin hafif olduğunu düşünmeyin. Yılların yaşanmışlıkları nakış nakış satırlara dökülmüş ve her insandan bir parça var bu satırlarda. Yazarın kendisiyle olan tanışıklığım dünya nimetlerinden biri. Cümlelerin güzelliği, zarafeti ve kibarlığı da bunun bir yansıması. Kitabın merkezinde hasret, kayıp ve insanın iç yalnızlığı güzel bir biçimde işlenmiş. Yazarın tavus kuşunu dış güzelliğinden ziyade iç dünyadaki derinliğin sembolü olarak kullanması ve ışıltılı tüylerinde umudu ve güzellikleri yakalaması, eseri zarif bir şekilde okuyucuya sunmuş. Hasrete, umuda ve insanın iç dünyasına dokunan bu eseri gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum. İyi okumalar.
Reklam
Bir yorum değil, bir yol haritasıAlıntı
Kehf Suresinden Dersler benim için sadece bir kitap değil, çağlar ötesinden bugüne uzanan bir davetin yankısı oldu. Her kıssasında genç kalplere nasıl ayakta kalınır sorusuna verilen cevaplar var. Ashab-ı Kehf’in sığındığı mağara aslında hepimizin kuşatılmış hayatlarında aradığı bir liman gibi…
Okudukça şunu hissediyorsunuz: Bu kitap bir yorum değil, adeta bir yol haritası.
İmanını kuşatılmış bir dünyada korumak isteyen her genç için Ashab-ı Kehf’in duası hâlâ yankılanıyor: Rabbimiz! Bize tarafından bir rahmet ver ve işimizi bizim için doğru ve kolay kıl.
Kesinlikle sadece okunacak bir eser değil hayat boyu yanında taşıyacağın bir rehber.
Öncelikle bu kitabı bana hediye eden sevgili hocam 
Gülün Adı ’na en içten teşekkürlerimi sunmak istiyorum. Bana armağan ettiği bu kitap, bendeki yeri daima farklı olacak. Çünkü bir roman olmanın ötesinde, hem edebi bir yolculuk hem de kişisel bir hatıraya dönüştü.
Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi adlı eseri, aşkı yalnızca mutluluk ve huzur veren bir duygu olarak değil, aynı zamanda insanı acıyla, sabırla, pişmanlıkla ve takıntıyla sınayan bir gerçeklik olarak ele alıyor. Kitap boyunca okur, aşkın en masum hâlinden en saplantılı hâline kadar uzanan bir duygusal sarmala tanıklık ediyor.
Romanın en dikkat çekici taraflarından biri, eşyaların taşıdığı anlam. Küçük bir nesnenin, bir anının veya gündelik bir hatıranın, sevilen insanla kurulan bağın en güçlü sembolüne dönüşmesi oldukça etkileyici. Orhan Pamuk, bu yönüyle aşkı bir koleksiyon gibi sunuyor: her bakış, her dokunuş, her eşya sevginin somut bir izi haline geliyor.
Eser, aynı zamanda İstanbul’un sosyal ve kültürel değişimlerini de arka planda hissettiriyor. Geleneklerle modernliğin çatışması, bireysel tutkularla toplumsal değerlerin çarpışması romanda ince ince işleniyor. Böylece sadece bir aşk romanı değil; aynı zamanda bir dönem portresi de ortaya çıkıyor.
Kitap akıcı ve güçlü bölümler içeriyor; fakat yer yer uzun tasvirler ve tekrarlar da okuma hızını yavaşlatıyor. Benim bu kitabı geç bitirmemde yalnızca bu ağır tempo değil, aynı zamanda kişisel sebepler de etkili oldu. Okuma sürecimde yaşadığım hastalık, göz ve baş ağrılarım; belki de içten içe kitaba çok bağlanamamam, süreci uzatan etkenlerden biriydi.
Tüm bunlara rağmen Masumiyet Müzesi, bitirdiğimde aklımda şu duyguyu bıraktı: aşk, sadece yaşanırken değil, geride bıraktığı izlerle de varlığını sürdürür. Bazen bir bakış, bazen bir eşya, bazen de bir
Gülün Adı ’na en içten teşekkürlerimi sunmak istiyorum. Bana armağan ettiği bu kitap, bendeki yeri daima farklı olacak. Çünkü bir roman olmanın ötesinde, hem edebi bir yolculuk hem de kişisel bir hatıraya dönüştü.
Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi adlı eseri, aşkı yalnızca mutluluk ve huzur veren bir duygu olarak değil, aynı zamanda insanı acıyla, sabırla, pişmanlıkla ve takıntıyla sınayan bir gerçeklik olarak ele alıyor. Kitap boyunca okur, aşkın en masum hâlinden en saplantılı hâline kadar uzanan bir duygusal sarmala tanıklık ediyor.
Romanın en dikkat çekici taraflarından biri, eşyaların taşıdığı anlam. Küçük bir nesnenin, bir anının veya gündelik bir hatıranın, sevilen insanla kurulan bağın en güçlü sembolüne dönüşmesi oldukça etkileyici. Orhan Pamuk, bu yönüyle aşkı bir koleksiyon gibi sunuyor: her bakış, her dokunuş, her eşya sevginin somut bir izi haline geliyor.
Eser, aynı zamanda İstanbul’un sosyal ve kültürel değişimlerini de arka planda hissettiriyor. Geleneklerle modernliğin çatışması, bireysel tutkularla toplumsal değerlerin çarpışması romanda ince ince işleniyor. Böylece sadece bir aşk romanı değil; aynı zamanda bir dönem portresi de ortaya çıkıyor.
Kitap akıcı ve güçlü bölümler içeriyor; fakat yer yer uzun tasvirler ve tekrarlar da okuma hızını yavaşlatıyor. Benim bu kitabı geç bitirmemde yalnızca bu ağır tempo değil, aynı zamanda kişisel sebepler de etkili oldu. Okuma sürecimde yaşadığım hastalık, göz ve baş ağrılarım; belki de içten içe kitaba çok bağlanamamam, süreci uzatan etkenlerden biriydi.
Tüm bunlara rağmen Masumiyet Müzesi, bitirdiğimde aklımda şu duyguyu bıraktı: aşk, sadece yaşanırken değil, geride bıraktığı izlerle de varlığını sürdürür. Bazen bir bakış, bazen bir eşya, bazen de bir
Övüle Övüle Bitirilemeyen, Ama Bitiremediğim KitapAlıntı
Puan vermedi
Arkadaşımın yıllardır dilinden düşüremediği, neredeyse kutsal kitap gibi bahsettiği Beyaz Diş’i sonunda okudum. Daha doğrusu, elimden geleni yapıp okumaya çalıştım. Kendisi bu kitabı lise yıllarında okumuş ve o günden beri her fırsatta anlatıp durur: İnsanı derinden etkiliyor... Velhasıl, bu kitabı okuduğu için kendini kültürel anlamda birkaç kademe yukarıda görmeye başlamıştı. (Hâlâ da öyle devam eder.:))
Ben de büyük bir beklentiyle başladım. Ancak itiraf etmem gerekirse, kitap beni neredeyse hiç içine çekemedi. Anlattığı doğa, hayatta kalma mücadelesi ve hayvan-insan ilişkileri elbette önemli temalar ama anlatım tarzı bana oldukça durağan ve yavan geldi. Sayfalar ilerledikçe değil, sanki geri gidiyordum.
Belki lise yıllarında okusaydım arkadaşım gibi büyülenirdim, bilemiyorum. Ama şu anki halimle kitap bende neredeyse hiçbir tesir bırakmadı. Ne karakterler içime işledi, ne de olaylar zihnimde yer etti. Yani arkadaşımın yıllardır anlata anlata bitiremediği o efsane kitap, benim için sadece yarım bıraktığım bir okuma girişimi olarak kaldı.
Demem o ki herkesin hayatında bir kitap vardır derler ya, belli ki onunki Beyaz Diş’miş. Benimki kesinlikle değil.
Hüznün ve insanlığın derinliklerinde: İnsancıklarAlıntı
Bu kitabı okuduktan sonra söyleyebileceğim ilk şey şu: uzun zamandır bu kadar hüzünlü, bu kadar derinden etkileyen bir eserle karşılaşmamıştım. İnsancıklar, insanın içine işleyen, duygu yüklü bir hikaye anlatıyor.
Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna arasındaki mektuplarla şekillenen bu eser, bir yandan yoksulluğun ne denli yıpratıcı olduğunu hissettirirken, diğer yandan da insan olmanın hassas tarafını ortaya koyuyor. İki karakterin yaşadığı acılar, umutlar ve hayal kırıklıkları öyle doğal bir şekilde anlatılmış ki, bazen bir mektubun içinde boğazınıza bir düğüm oturuyor.
Kitabı okurken en çok Varenka'nın gidişi içime dokundu. Makar, Varenka'yı mutlu etmek için çabalayıp kendi kısıtlı imkanlarını sonuna kadar zorlamışken, onun evlenip başka bir hayata doğru yola çıkışı, sadece Makar'ın değil, okuyucunun da yüreğine ağır bir taş gibi oturuyor. O sahne, çaresizliğin ve fedakarlığın ne kadar derin olabileceğini acı bir şekilde hatırlatıyor. Varenka'nın gitmek zorunda kalması, yoksulluğun yalnızca maddi değil, duygusal anlamda da nasıl yıkıcı olduğunu hissettiriyor.
Dostoyevski, daha ilk romanında insan ruhunu böyle derin bir şekilde işleyerek büyük bir yazar olacağının sinyallerini vermiş. Karakterlerin yaşadığı çaresizlik sizi öyle bir yere götürüyor ki, onlarla birlikte üzülüyor, onlarla birlikte umut ediyorsunuz.
İnsancıklar, sadece bir roman değil; aynı zamanda insanlık üzerine yazılmış bir ağıt gibi. Eğer duygu yoğunluğu yüksek ve derin bir eser arıyorsanız, bu kitap tam size göre.
Reklam