Bir yetişkin ve anne olarak okuduğum en güzel kitaplardan biri. Bir çocuğun somut durumlara verdiği düşünce tepkileri, bakış açısının uçsuz bucaksız oluşu çok güzel işlenmiş. Kendini pembe ıhlamur ağacı olarak hayal ettiğinde babasının sorgulamadan ona yardımcı olması, içine düştüğü panik halinden kurtarması çok tatlıydı:)
Mümin kişi yolunu seçmiştir. Doğru istikamete koyulmuştur. Ama işte bütün tehlikeler, şeytanın bütün mesaisi, nefsin bütün tuzakları bu yolun üzerindedir. Şeytan azmış insanları ne yapsın? Onun hedefi, doğru yolda temiz bir kalple ibadete koyulmuş olanlardır. Bu nedenle mümin, her an bir yol ayrımındadır, doğru ile yanlış, son nefese kadar sürecek bir sınamanın araçları olarak, her an adımının altında olacaktır.
Düşünün bakalım televizyon karşısında muhallebi gibi gevşemiş bir Müslümanda değil cihat etmek, acaba kalkıp bir farzı ifa edecek kuvvet ve istek kalmış mıdır?