İçinde hala acıyan bir yer vardı, ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak, ama yumuşak bir acı.
en, ey üzerimdeki gökyüzü
Tertemiz olan!
Derin olan!
Sen, ışığın uçurumu!
Sana bakarken
Tanrısal duygularla ürpermekteyim
Ey üzerimdeki gökyüzü
Ey utangaç varlık!
Ey kör gibi yanan!
Ey sen
Güneş doğmadan önceki mutluluğum
Gün gelmekte
O halde
ayrılalım artık!..
-F. Nietzsche-