Kristina Polat
@Kristinay
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
8/10
2020 93. kitabı
Truva savaşının ortasına daldığımız ve savaşın her anını iliklerimize kadar hissettiğimiz bir eser. İki güçlü devletin çatışmasından ziyade yunan mitolojisindeki karakterlerin ve tanrıların birbirleri ile olan münakaşası ayrıntılarla anlatılıyor. Tanrıların kendi aralarında ve iki devletle olan iletişimi kimi zaman lehte kimi zaman aleyhte olmuş. Bir kadının ve devlet çıkarlarının sebep olduğu bu mücadelede Achilles’in isyankarlığı ön plana çıkarılmış. Diğer büyük savaşçıların hırsı ve fedakarlığı, hayata uyarlanabilir örnekler teşkil etmekte. Kitaptaki her karakterin arka planda hikayesi bulunmakta. Felsefi açıdan insanın üstün özelliklerini ve tanrıların gücünü karşılaştıran bu eser, ardından gelecek felsefi akımların öncüsü olarak bilinmektedir. Bu anlamda okurken hem bir savaş filmi izler gibi gözümün önünde canlanan sahneleri hem de derin kişilik analizleri ve tanrısallığın insana yansıması beni derinden etkiledi.
9/10
2020 91. kitabı
Oidipus’un kızı ve aynı zamanda kardeşi Antigone’un hikayesi, apayrı bir tragedyayı anlatıyor ve en az ilk hikaye kadar güçlü olduğunu söyleyebilirim. Temelde tek bir kişi/varlıkta ağırlık koyan dönemin tiyatrolarında yenilik unsuru ekleniyor burada. İki uç var, iki ayrı kutup. Bir tarafta kararlı, soğukkanlı ve baş kaldıran Antigone; diğer tarafta hırslı, öfkeli ve despot Kreon. Kreon’un kardeşlerden birisini gömerken ötekini açıkta bırakma emri, tanrılara bile karşı gelip kendi bildiği doğruları yaptığını bize açıkça gösteriyor. Ölüsü de bizim için düşmandır diyerek ölü bir bedene canlı bir varlığın yapabileceği en kötü şeyi yapıyor. Önceki hikayelerde Kreon’un (belki yönetime geçmesinden dolayı) acımasızlaştığını ve ruhunun daha çalkantılı hale geldiğini görebiliyoruz. Değişken, sırf dedikleri olsun diye bazen çocuk gibi saçmalayabilen ve kendi kurallarını tanrılardan bile üstün tutan birine dönüşüyor. Bu da insanların zamanla nasıl değişebileceğinin güzel bir örneği. Antigone, kararlı yapısıyla kendinden (kardeşi İsmene gibi) ödün vermeden, ne olursa olsun erkek kardeşini gömmesi ve ölümü göze alması, fedakarlıktan çok disiplinli bir ruhun göstergesi. Fedakarlığı daha çok İsmene’de görüyoruz, çünkü başlarda Antigone’a yardım etmekten korkarken sonra kralın yanında kendini feda ederek kardeşinin suçunu paylaşmak istemişti. Bu hikayeden çıkaracağımız ana başlık ise gurura kapılıp fevri davranmak, insana büyük acılar çektirerek olgunlaşmasını öğretecektir.
