Kübra
@Kubbral
Gökyüzü mavi ise umutlar beyaz olsun
İnsanların tuhaf olduklarına karar verdim. Zorunlu olmadıkça onlar konusunda kafa patlatmayacaktım.
Mücadele etmeden teslim olsak, hemencecik pes etsek yaşamanın ne anlamı kalır ki? Giyotin kimin kafasını keser? Altına boynunu uzatan mahkûmun. İdam mangasının mermileri kimin göğsünü deler geçer? Karşılarına dikilen kişinin.
Birisi çıkıp da iki ağaç dikse alay ediyorlar: “Bu ağaç büyüyünceye kadar yaşayacak mısın sen?” diyorlar. İnsanları birbirine bağlayan ülkü tümden yitti, kayıplara karıştı. Herkes yarın sabah çekip gidecekleri bir handaymış gibi yaşıyor. Herkes kendini düşünüyor. Kendisi kapabileceği kadar kapsın, geride kalanlar isterse açlıktan soğuktan ölsün, vız geliyor...
Bir yandan kalbi,evet kalbi sızlıyor,dışarıya,özgürlüğe,temiz havaya,dinlenmeye kavuşmak istiyordu.
Her şey insanın içinde yaşadığı ortama, koşulara bağlıdır: Her şeyi belirleyen ortamdır,insansa bir hiçtir.
