Kitapların bile artık online olarak dinlenebildiği günümüzde, bazen gerçekten kendimi garip hissediyorum. Raflardaki eski kitaplarını daha çok seven ve koklayan biri olarak, acaba ben mi çok gelenekçiyim diye düşünüyorum. Sanki bu kadar hız, bazen gerçekten tüketiyor insanı.
Oysa zamanında hepimizin albümlerinin arasında taşıdığı mektuplar olmaz mıydı? Kimi askerdeki eşten, amcadan, dayıdan... Kimi ise uzaktaki sevdiklerimizden ya da mektup arkadaşlarımızdandı. Şimdiki iletişim yöntemlerinin hiçbiri o tadı vermiyor. Evet, hepsinde bir mesaj var ama mektupların yanında, hepsi ağızda kekremsi bir tat bırakıyor sanki...