Boş gurur daima büyük bir zaaftır ve kişinin kendisini değerli görme sebebi ne kadar yersizse,o kadar yersizdir.Bu nedenlerin en yersizi de,insanın hiç yoktan kibirlenmesidir.
Hakiki tevazuysa,kendi doğamızın zayıflığına ve vaktiyle yapmış olduğumuz ya da ileride yapabilecek olduğumuz hatalara yoğunlaşmamız sonucunda,bu hataların başkalarının yaptığı hatalar kadar ciddi olduğunu görüp kendimizi başkalarından üstün görmeye çalışmamamızdan ve bizim kadar başkalarının da özgür irade sahibi olduklarını,dolayısıyla bu iradeyi bizim kadar adil kullanabileceklerini düşünmemizden kaynaklanır.
Çünkü her kim iyi olduğuna kanaat getirdiği şeyleri yapmaktan asla vazgeçmeyip vicdan azabına uğramadan yaşarsa kendisini mutlu kılacak öyle büyük bir doygunluk yaşar ki ,duyguların en şiddetli saldırıları bile ruhunun dinginliğini bozacak güce erişemez.