İnsanları anlam yüklemeyi bırakırsan onlar da sana yük olmayı bırakır. Çünkü anlam yoksa duygu yoktur. Çaba da yoktur. Emek de yoktur Hayal kırıklığı da yoktur. Affet, rahat et...
Belki birgün herkesi affediyoruz da ama farkında olmadan bir türlü kendimizi affedemiyoruz. Ne çok yukleniyoruz kendimize değil mi? Başarısız olduğumuz sınav için, kaçırdığımız fırsatlar için beceremediğimizi düşündüğümüz anneliğimiz babalığımız için anlamadığımız işler için kaybettiklerimiz ya da kazandıklarımız için ne kadar çok baskı yaptık kendimize hatta başkasının beceriksizliğini bile kendi üstümüze alındık ben olmasaydım böyle olmazdı dedik ama aslında affedilmeyi en çok affeden kendimizdik.