Çevrenizde birileri varken bile yalnız hissediyorsan hayatına renk katacak şeyler aramalısın.
Deneyimim:
Hayatımın büyük çoğunluğunu ailemden ayrı geçirmek zorunda kaldım.
● 1 - 3 yaşlarıydı arasindaydi sanirsam, çekirdek ailem baska sehirdeyken buyukannem, halam tarafından büyütüldüm.
Sonuç olarak çekirdek aileme geç ısındım.
●12.5 Yaşından 24 yaşına kadarda;
ilk yillar haftada 1.5 gün ev ziyareti,
Sonra ayda 4 gün veya 2 gün,
sonrasında ise 2.5 sene araliksiz ardından 3 ay görüp 2.3 sene aralıksız yurt dışında yaşadım.
Bu hayat döngümün başlarında insanlar beni sevsin diye çok aptallıklar yaptım. Çevremdekilerin ailesi ile geçirdiği mutlu vakitleri kendim hayal ediyordum.
Ailem olmasada arkadaşlarım veya çevremdekiler gülsün diye aptallik yapmak veya son paramda olsa çevremdekilerin yüzü ufakta olsa gülsün diye onlarla beraber harcardım.
Sonrasında gördüm ki şaklabanlık yapmadığımda anılmiyor, param bittikten sonrasa tanınmıyordum.
Hayatlarinda bir deger edinmek istediğim insanlarin gözünde matematikteki x gibiydim. Degeri bilinmeyen cisim ve kimseninde çözmeye eğilimi yoktu.
Bu tür olaylar birikti içimde büyüdügümde artık insanlar aldırış etmek yerine sadece elestiri ve kötüleme yapıyorlardı. Artık yeni bir yol izlemeliydim...
Kendimi insanladan sıyırmaya ve Yalnizliğa yönelttim
ve bağımlısı olmuştum. Annemin telefonlarını bile ayda 1 açıyordum düşünün. Bilinçaltımdaki sebep şuydu ben aramayı açmazsam daha az düşünür zamanla ve yavaş yavaş alışır...
Zaman geçiyordu ve özel birisini aramak istedim. Evet hayatımın aşkı yani ama Utandığım için adım atamadığımdan veya ideolojik olarak uyusamadiğımdan hiç uğrasmadım. Islami olarakta ciddi anlamda bir yere ulaşma amacı güdülmüyorsa o toplarada girmek istemedim.