Ne güzel ölüm, demişti kimileri...Hayır, hayır, hayır hiç çekmeden ölmek geride kalanlara asla teselli değil, korkunç bir darbeydi. Sevdiğinin ani ölümü güvendiğin dağlara kar yağmasıydı, zeminin ayağının altından kaymasıydı.
Hayat herhalde bir katakulli değildi. Ama neydi ? Bu hayatın bir manası olmak icap ederdi. İnsan dünyaya sadece yemek, içmek, koynuna birini alıp yatmak için gelmiş olamazdı. Daha büyük ve insanca bir sebep lazımdı.
Herkes ne diyecek?..Fakat bu ana kadar herkesten ne gördüm ki...Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı manasız hale sokmaktan başka ne yaptı?