Leyla arslan
@LEYLAARSLAN
Demek ki hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi.
Şu anda okuduğu kitaplar
Her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saymaya başlarız. Yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar. Herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır.
Kendisini onun kadar hırpalayan, zayıflıklarını, ruhundaki gölgeli noktaları acımasızca gözleyen, neredeyse kendinin yargıcı ve celladı olan bir “başka kişi tanımadım şimdiye kadar. Adorno’nun sözleriyle: “Normal insanların ahlaki yükümlülük saydığı şey onda bir takıntıydı; sürekli olarak kendi hatalarını yakalamaya uğraşıyordu.” Kendine acıma, pişman olma, günah çıkarma, sempati kazanma, merhamet talep etme biçiminde bir öz sorgulama değildi bu. Tam tersine, belki de kendini daha da zor duruma düşürecek biçimde hep keskin bir bıçağın ucunda yürümeyi tercih ediyordu.”
İnsanlar en önemli işleri yatarken yapar diye düşünüyorum. Yatarak doğar, yatarak büyür, yatarak ürer, yatarak iyileşir, yatarak dinlenir,yatarak doğurur ve yatarak ölür. Ölüm sonrasında ise hepten yatar.