İnsan hayatın hangi devrinde olursa olsun, anneye karşı daima çocuktur. Gerçekten mertçe yaratılışa sahip bir erkek aglayışı kadar kadında şefkati tahrik edecek bir tasavvur olunamaz. Özellikle de o kadın anne olursa
Bence en sahih ikbal ruhun gördüğü iki güzel göz, en büyük servet kalbin hissini gösteren gül rengindeki dudaklardan yansıyan tebessümdür. Güzellikten büyük asalet, kalp saflığından büyük servet mi olur ?
"Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan kuvvet kalıntılarının bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar bizde o iktidarın da mahvolduğu vakitlerdir ki onun yerine geçen dokunaklı bir sakinlik en şiddetli acı gözyaşından daha gönül yakıcıdır."
Kibirle gurur, çok zaman aynı anlamda kullanılmalarına karşın aslında ayrı ayrı şeylerdir. Bir insan kibirli olmadan da gururlu olabilir. Gurur daha çok kendi kendimizi değerlendirmemizle ilgilidir, kibirse başkalarına kendimizi ne şekilde satmak istediğimizle.