Hər insanın bir qəhrəmanı vardır. Elə bir qəhrəman ki, düşüncələrini, arzularını, sevinclərini, xəyallarını, ağrılarını, xəyal qırıqlıqlarını, qısaca özünü tapdığı, onun bütün hisslərini öz hissləri kimi yaşadığı bir qəhrəman... Oxuduğu yüzlərlə əsərin içində hər insanın seçdiyi, xüsusi dəyər verdiyi və özü üçün şedvr elan etdiyi yeganə bir əsəri vardır... Bu günə qədər sayını itirəcək qədər çox əsər oxumuşam... Sevdiyim çox əsər olub, təsirləndiyim, göz yaşlarına boğulduğum, təsirindən günlərlə çıxa bilmədiyim çox əsər... Ancaq bütün bu hisslərin pik nöqtəsini mənə yaşadan yeganə bir əsər var ki, o mənim şedvrimdir. Kimlərinə görə bəsit, kimlərinə görə mənasız, kimlərinə görəsə normal sayılan bir əsərdən danışıram sizə... Söhbət “Ovod” əsərindən gedir. Əminəm ki, çoxlarınız bu əsəri oxumusunuz və əminəm ki, onu sevənlər daha çoxdur, nəinki sevməyənlər. Mənimçün isə sevmək sözü bu əsər üçün ifadə olunacaq sözlərin ən sadəsidir. Çünki mən bu əsəri sadəcə oxumamışam, yaşamışam, hər kəlməsini, Ovodun yaşadığı bütün hissləri onunla bərabər yaşamışam... Bu əsərdən hər danışanda, hardasa söhbət düşəndə içimdə dərinlərdə gizlənmiş ağrılar çıxır ortaya. Qeyri – iradi göz yaşlarıma hakim ola bilmirəm. Beləliklə, bu gün sizə Ovodu - Artur Bertonu mənim gözlərimdən, mənim pəncərimdən tanıtmağa çalışacam.
Əsər Etel Lilyen Voyniç tərəfindən yazılmış, 1897 – ci ildə ABŞ-da nəşr olunmuşdur. Bu əsər xanımın ideyaları, inqilabçı ruhu ilə səsləşir. Əsərdə “Gənc İtaliya” inqilabçı təşkilatının fəaliyyəti öz əksini tapmışdır. Əsəri yazarkən xanım Voyniç məhşur İtalya inqilabçıları Cüzeppe Madzini, Cüzeppe Haribaldinin həyatından da bəhrələnmişdir. Bu anlamda əsəri bioqrafik əsər də hesab etmək olar. Məncə, bu əsərin təsir gücünü artıran ən böyük səbəblərdən biridir.
Əsərin qəhrəmanı 19