Ben Tuba ağacıyım. Köklerim havada benim, toprağı bilmem. Bundandır hiçbir yere tutunamayışım. Dallarım yere doğru eğilir dünyaya, ancak köklerim göğe meyil verir hep Yaradan'a...
"Herkes resmine bakınca "bu benim" der. Nerede beynin, nerede hislerin, düşüncelerin? Ne kağıttaki ne de aynadaki sen, sensin! Sen iç dünyanla, dış dünyanın birleştiği noktada, sonsuz kelimeler, fikirler, hayaller üreten "Ben neyim?" Bu hal ne? bile diyemeyen bir şeysin. Hangi terazi hatalarını tarttı, hangi mikroskop günahlarını gördü ve hangi metre hayalinin boyutunu ölçtü? Keşke kendi kendinin heykeltraşı olaydın, keşke kendini insana benzeteydin..."
"Beni ben bile tanıyamadım, bir Âlem! 40 sene, evet tam 40 sene o Âlemde dolaştım durdum, bazan bir bestede, bazan güftede... Bazan ibadette, bazan zikirde... Bazan tefekkürde, bazan rüyada onu yakaladım, fakat tutamadım..."