Biz özel çocukların ebeveynleriyiz. Bizim korkularımız hepinizden büyük. Dersi kötü diye çocuğumuza kızamaz aksine okula gidebilecek mi diye endişeleniriz. Çocuklarımızı güvenmediğimiz kimseye bırakamaz, dillerinden sadece biz anlarız. Bizim çocuklarımız gözleriyle anlatır dertlerini, ağrılarını,sevinçlerini. Büyüyünce ne olacaksın diye sorulmaz bizim çocuklarımıza. Aksine büyüyünce nasıl bakacaksın diye sorulur bizlere. Onlar bize göre değil biz onlara göre yaşarız. Ağlamayız yanlarında hep güleriz. Çünkü hassas olduklarını bilir bizim gözyaşlarımızla boğulmalarını istemeyiz. Özel gereksinimli bireylerin ebeveynleriyiz biz. Kendimizden önce onları düşünür onlardan önce ölmemek için dualar ederiz çünkü biz ölünce onlara ne olacağı hep meçhuldür. Basit bir olayın bile onlarda deprem etkisi yaşatacağını biliriz. Onları kötü olaylardan korumak için yapmayacağımız şey yoktur. Bizim çocuklarımız engelli,sakat, özürlü değil ÖZEL GEREKSİNİMLİ ÇOK ÖZEL BİREYLER.