Affetmenin, kabul etmenin ve gerekirse vazgeçmenin hafifletici bir rahatlığı var.
Zararına da olsa kendini akışa bırakmak, her şeyin sorumluluğu sadece bana ait değil demek ve o ezici yükün aslında zaten havada asılı durduğunu, bizim ısrarla altında ezilmeyelim diye onu sırtlandığımız gerçeğinin farkına varmak demek.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zaman, geçmekle yükümlü
Zaman değildir geçen, geçen insandır.
Nizam-ı âlemdeki her şey insana göre konumlanmıştır çünkü insandır bu âlemi nizama sokan.
Özden uzaklaştıkça kayboluyorum
Her şeye tutunmaya çalışıyorum
Bir kaybı daha kaldıramayacağım biliyorum
Arıyorum, neyi aradığımı bilmeden
Çırpınıyorum deyim yerindeyse
Yoruluyorum uzunca bir ara
Neyi aradığını bilmeyen ben, bulmayı arzuluyorum,
Cezbedici seçenekler arasında...
İzleri takip ettim bir şeyler öğrenirim umuduyla
Dinledim, izledim ve taklit ettim
Başımı yerden kaldırmadan düştüm peşine izlerin
Bir gün ayağım taşa takıldı ve farkına vardım dünyanın
Meğer ben de kalemmişim ve ardımdan gelen izlerim varmış
Benim de çizgim varmış yollar yapabilen
Ben, varmışım...