İmrenilen ve kıskanılan insan, aslında sağlıklı olan insandır. Çünkü başkalarının hayranlığını kazanamak için didinmez; şöyle ya da böyle görünmek için hiçbir şey yapmak zorunda değildir. Sağlıklı insan kendine rahatlıkla "ne ise o olma, öyle görünme" iznini verebilen kişidir.
Sevginin sembolü uğruna verilen bu savaş, geçmişteki çocuğun saygı, anlayış, ciddiye alınma gibi ihtiyaçlarının anlaşılmasına ve bilinçli olarak yaşanmasına izin verilmediği sürece sürüp gider...
Yaşamları boyunca bazı şeylerin ancak bir yudumuna kavuşmanın bedelini özünden, iliğinden ödemek zorunda olan insanlar vardır. Bu onlar için hep yeniden yaşanan bir acıdır ve sonra artık acı çekmekten yoruldukları zaman...
Anne sevgisi yaşamımızdaki o ancak yudum yudum elde ettiğimiz fakat hiç vazgeçemediğimiz birçoğumuzun bir yudumunun bedelini, canlılığını feda ederek ödemek zorunda olduğu şeylerden değil midir?
Bilinç dışı olgular çözülemediği zaman, ana/babanın çocukluğuna egemen olan trajedi "bilincine hiç varılmadan", onların çocukları ile olan ilişkilerinde de devam eder.
Gerçekler öldürmez. İnsanları genellikle öldüren, bilinçli olarak yaşayınca gerçeği ortaya çıkarabilen duyguların bilincten itilmesi, yok sayılıp bastırılmasıdır.