Ameliyat günü hemen geliverdi, biz de yeni alışkanlığımız olan gözyaşı dökmeye tekrar kavuşmuş olduk. Ama bu defa tamamen farklıydı. Bunlar çocuğu için endişeli bir anne babanın gözyaşlarıydı. Evet, çünkü tam o anda Julia'yı artık kızımız olarak gördüğümüzü anlamıştık. Dünyaya gelen Julia'nın beklediğimiz Julia olmadığını kabullendikten ve bunu unutmayı başardıktan sonra. Kendini bize sevdirip dawn sendromunu öğrettikten sonra. Beraberce zorluklara ve acılara katlandıktan sonra.
Bir çocuğun normal olmadığı nasıl anlaşılır? Bulanık, biçimsiz bir çocuktur. Sanki mat bir camın arkasından görülüyormuş gibi.
Mat cam yok.
Asla net olmayacak.