Bana sekülarizm ne diye sorsanız, bize senede bir gün çiçek verene teşekkür edip, tüm çiçekleri her gün uzatana kayıtsız kalmaktır, derim. Allah'ı görmeye, dinlemeye, hissetmeye hiç vaktimizin olmamasıdır, derim. Allah'a inandığımızı söyleyip, günlerimizin onu hiç anmaksızın bir rüya gibi geçivermesidir, derim.
Sekülarizm, sabah yatağımızdan kalktığımızda ömür defterimize bir tertemiz günü bahşedene bir şükür etmeyi unutmamız, kahvaltıya besmele ile oturup, sonrasında soframızdaki en küçük kırıntıya kadar lütfuyla sahip olduğumuz yüce zatı anmamaktır. (Hem de komşudan gelen bir tabak dolusu ikramı boş tabakla göndermeyi nezaketine sığdırmayan bir kültür kodları içinde.) Hapşırdıktan sonra, duran kalbimizin tekrar çalışmaya başlamasının coşkusunu "Elhamdülillah" diyerek yaşayamamaktır.