Kübra Nur
@Leblebbb
Şu anda okuduğu kitap
O son cümleyi okudum ve kitabı kapattığımda tekrardan kitabın arka sayfasındaki " Yalansızız artık. Hâlâ birkaç sırrımız var. Ama yalansızız." ifadesi ile göz göze geldim. İnsan gerçekten kendi düşünceleri ile hayata, olaylara bakmak doğru mu diye düşünüyor.. Sözde ailemiz, yakınlarımız gerçekten yanımızdalar mı? Yoksa kalıplaşmış bir ifade ile kalabalıklar içinde yalnızlık mı yaşıyoruz? Kitap ailedeki (?) bireylerin ağzından geçiyor. Olay örgüsü devam ederken farklı karakterlerin bakış açısından, iç dünyasını ele alıyor. Bu da mükemmel bir okuma keyfi veriyor insana. Söylenecek çok şey varken söylemeyen kimseler.. Konuşulsa düzelecek ve düzelemeyecek şeyler.. Karmaşıklık arasında basitlik..
Reklam
Yüzümüzde bir tebessümle, sevemediğimiz dünyayı severek izliyorduk bir yandan.
Nasıl anlatsam, havada gibiydim hep. Bastığım bir toprak, tutunduğum bir dal, yaslandığım bir duvar yoktu. Anneme yaslanmaya çalışıyordum, babama değil, inadına anneme yaslanmaya çalışıyordum. Ona tutunamayınca hiçbir yere sığamıyordum. Yersiz yurtsuz yaşadım ömrüm boyunca. Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin veremedim. Olmadı..
Ben bunların arasında en çok Ethem'i severim. Ama gösteremem. Göstermemeyi öğrendim çünkü. Ethem'i severken sevmemeyi öğrendim ben..
Reklam