Ne konuşabilirdim ne de sessiz kalabilirdim ya da daha doğrusu sessizliğime konuşmuş olacaktım çünkü şu anda ben tek bir kelimeden başka bir şey değilim.
o kızlar ki
göz kapakları yorgun
nabızları mavi
dalgın parmaklarıyla bir şarkıyı aranırlar
alaturka bir piyonun
neveser tuşlarında
kederli bir incelik vardır duruşlarında
o kızlar ki
hiç yaşanmamış bir aşkın anısıyla yaşar
bir rüyadan kaçırılmış
hayalleridir sanki