"Dünyada iki cür insan var: arılar və milçəklər. Fərqi nədir bilirsən? Hər ikisini şüşənin içərisinə salsan, arı işığa doğru uçub həmin şüşədən çıxacaq, arı ağıllıdır, milçək isə özünü şüşənin divarlarına vura-vura çox çabalayacaq və sonunda şüşədən çıxacaq, milçək axmaqdır. Həyat bəzən tərs üzünü göstərir, şüşəni tərsinə çevirir. Bu dəfə çıxış aşağıdadır. Axmaq milçək yenə özünü şüşənin divarlarına vura-vura sonunda çıxacaq, arı isə şüşədə öləcək. Onu demək istəyirəm ki, bəzən milçək kimi düşünmək lazımdı, işıq səni öldürəcək..."
Hər şey yanaşma tərzindən asılıdır dəcəl balalar. Məsələn,
"Sənsiz olmur" adamı depressiyaya sürükləyir,
"Sənsiz də olur amma sənlə daha gözəl olardı" peşmançılığa,
"Sənlə gözəl idi amma sən yoxkən də pis deyildi" yeni səhifə açmağa,
"Sənlə hər şey mükəmməl idi, çünki mən olduğum yerdə başqa cür ola da bilməzdi" özünə inama və sevgiyə.
Sevgiylə qalın, sevgiyə inanın. İçinə sevgi qatdığınız hər münasibət, hər iş, hər fəaliyyət ürəyinizdən olacaq...
Totoca bana bir dirsek attı. Ayıldım.
“Nen var Zezé?”
“Hiç. Şarkı söylüyordum.”
“Şarkı mı söylüyordun?”
“Evet.”
“Öyleyse ben sağır olmalıyım.”
İnsanın içinden de şarkı söyleyebildiğini
bilmiyor muydu yoksa? Bir şey demedim.Bilmiyorsa bunu ona öğretmeyecektim.