Annesini de kaybettiği o yağmurlu sabah...kendi içindeki huzuru da kaybetmişti.
O günden sonra hep bir arayış içinde oldu. ... ölümün ardından bir yaşam olduğunu hatırlattı ona ( kızı) Nefes. Eşiğin diğer tarafına geçtiğinde fırtına dindi, ses kesildi.
"Sera, bir gün bu eşiği geçmek zorunda kalacaksın. Geçtiğinde geride bıraktıkların senin canını acıtabilir ama unutma; tutmak, bırakmaktan daha çok cesaret ister. "
Sadece bir kapının değil hayatının en ağır yükünü taşıyan eşiğin tam ortasında duruyordu. " Ben bu eşiğin hep diğer tarafında kaldım, bu yanına hiç geçemedim." diye fısıldadı.