"Bir zamanlar Alice adında bir çocuk varmış," dedi Morpheus sakinleştirici bir sesle. Onu hala göremiyordum. "Masumiyet ve tatlılıkmış, mutluluk ve ışık. Belki de tek kusuru çok..."
"Meraklı olmasıymış," diye tamamladım onun yerine.
"...Bir çocuğun diğerine olan sadakati ölçülemez. Sen bana inandın, benimle yeni deneyimler yaşadın, benimle birlikte büyüdün. Bu da sana benim en içten bağlılığımı kazandırdı."
Morpheus uzanarak parmak ucuyla bir gözyaşımı yakaladı. Yukarı kaldırarak üstümüzde uçan birkaç perinin solgun ışığına tuttu. Dudaklarında meraklı bir gülüş belirdi. "Onun için ağlıyorsun ama benim için kanamıştın."