Halenur Durmuş
@Lenu
Her nefes alışımda bir daha geri gelmeyecek o birkaç mutlu günün içimi dolup taşırdığı saadetin hatırasını içime çekiyorum. Böyle işte, Wilhelm, ama yakınmıyorum; hayatın çiçekleri sadece hayallerdir!
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bazen onu bu kadar sık görmemeye niyet ediyorum. Ama mümkün mü? Hiçbir gün bu isteğe karşı koyamıyorum. Her gün kendi kendime söz veriyorum; yarın ona gitmeyecegim. Yarın olunca, yine karşı konulmaz bir sebep bulup, nasıl olduğunu anlamadan onun yanında oluyorum. Kimi gün bana akşamdan "Yarın da geliyorsunuz, değil mi?" diyor. Kim gitmemezlik edebilir ki? Kimi gün de bana görev verir ve ben de cevabi ona kendim götürmeyi uygun bulurum; ya da hava çok güzeldir Wahlheim'a giderim. Oraya varınca da, onunla aramda yalnızca yarım saatlik yol kalır. Artık onun soluduğu havaya çok yaklaştım. Işte oradayım. Büyük annemin mıknatıslı dağla ilgili masalı vardı. Bu dağa yaklaşan gemilerin demire ait nesi varsa aniden sökülür, çivileri dağa doğru uçarmış. Zavallı gemiciler de birbiri üstüne yığılan tahtaların arasında boğulup kalırmış.
Sabah olup da, güzel güneşi bütün parlaklığıyla görünce "Bugün onu göreceğim!" diye haykırıyorum; "Bugün onu göreceğim!" bütün gün için başka arzum yok. Her şey, her şey bu umudun içinde kaybolup gidiyor.
Çocukların neyi, niçin istediklerini bilmedikleri konusunda bütün eğitimciler, hocalar aynı fikirdeler. Fakat çocuklar gibi yetişkinlerin de şu yeryüzünde sendeleye sendeleye dolandıkları, onlar gibi nereden gelip nereye gittiklerini bilmedikleri, keza gerçek amaçlar için çabalamak yerine bisküvi, pasta, huş sütlaciyla yönetildikleri konusuna gelince; buna kimse inanmak istemez, ama bana öyle geliyor ki, bu elle tutulacak kadar somut bir şey.
Kimine göre hayat yalnızca rüyadır. Bu duygu benimle hep kaldırım eskitiyor. Insanın faal, araştıran güçlerini esir alan sınırlamaya baktığımda; bütün gayretlerin zavallı varlığımızı uzatmaktan başka amacı olmayan o ihtiyaçların tatminini sağlamaya yönelik olduğunu görüyorum. Sonra da içine sıkışıp kalınan duvarlara renkli biçimler, parlak umutlar çizildiginden, araştırmanın belli noktalarından duyulan her avuntunun sadece düşsel tevekkülden başka bir şey olmadığını gördüğümde bütün bunlar, beni dilsiz yapıyor. Yeniden kendi içime dönüyorum; orada bir dünya buluyorum! O dünyada tasvir ve capcanlı güçten ziyade, sezgiler karanlık arzular var. Orada duygularımın karşısında her şey yüzüp duruyor, ben de o zaman rüya görürcesine dünyaya gülümsemeye devam ediyorum.