Varlıkların, kâinata inen asli prensip ışığı huzmesine tırmanarak yukarılara çıkması demek,o ışık huzmelerinin şümulünde mevcut olan bütün icaplara idraklerinin intibak etmeleri,onun ahengine girerek gittikçe daha geniş çapta o ahenge karışmaları demektir.Bu tırmanış ünite dediğimiz, kainatın son imkân hudutlarına geldiği zaman,o varlığın idraki bu ışık huzmesinin ihtiva ettiği bütün icaplara intibak etmiş,tam o ahenkten olmuş ve dolayısıyla kâinat cüzülerine ve bütününe hakim bir durum almıştır.Yani kainatın bizzat kendisi olmuş gibi o büyük vahdete karışmıştır.
Tam bir vazife bilgisi liyakatine erişmesi varlığın ancak, dünyada on binlerce sene insan bedeni içinde geçen hayat zinciri halkalarını ikmal ettikten sonra mümkün olabilir.