Gerçek insan iyiliği,ancak karşısındaki güçsüz bir yaratıksa bütün saflığı ile, özgürce ortaya çıkabilir.İnsan soyunun gerçek ahlâkî sınavı,temel sınavı onun, merhametine bırakılmış olanlara davranışında gizlidir:Hayvanlara.
Mezarlık,kendini beğenmişliğin taşa dönüşmüş haliydi.Ölünce akıllanacaklarına, mezarlık sakinleri yaşadıkları zamankinden daha da ahmaklaşmışlardı.Anıtları ne kadar önemli kişiler olduklarını belirtmek için dikilmişti.Burada gömülü olanlar babalar, kardeşler, oğullar ya da nineler değil, yalnızca kamusal önemi olan kişiler; unvanları,dereceleri, nişanları olan kişilerdi; şuradaki postacı bile seçtiği meslekle,toplumsal yeriyle -saygınlığıyla-gösteriş yapıyor, övünüyordu.
Sevecenlikten daha ağır bir şey yoktur dünyada.Kişinin kendi acısı bile başkasıyla, başkası için hissettiği,imgelemle yoğunlaşan ve yüzlerce yankıyla uzadıkça uzayan bir acı kadar ağır çekmez.