Okur
@Levotiroksin
4 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
“Ölmüşse artık beni hiç ilgilendirmezdi. Ben öldükten sonra insanların beni unutacaklarını nasıl çok iyi anlıyorsam, bunu da kendim için öyle doğal buluyordum.”
Bu cümleler, bana göre ana karakterle en uyumlu olanlar. Kitap insana çok fazla duygu yaşatıyor; bazen onu suçlu buluyor, bazen de cezasını almasını istediğini fark ediyorsun.
Aslında o, gerçekte birçok insanın olmak istediği bir karaktere sahip. Ne çok isteriz, değil mi, onun kadar umursamaz olabilmeyi? Kaybettiğimiz insanların gidişlerinin bu denli canımızı yakmamasını; yitirdiğimiz dostlukların, sevgilerin içimizi bu kadar acıtmamasını…
Oysa canımızı yakan şey gidişler değil; bu konuda elimizden hiçbir şeyin gelmemesidir. En acısı da, bir zamanlar hayalini bile kuramadığımız bu acılara zamanla alışıyor olmamızdır. Meursault bunun farkındadır; ancak bunu değiştiremeyeceğini de bilmektedir.
Herkes onu cani olmakla suçluyordu. Ancak o yaptığının farkındaydı.Belki pişmanlık duymuyordu evet ancak insanların duygularıyla da oynamıyordu. Kendini acındırmıyordu , pişman gibi gösterip kurtulmaya çalışmıyordu. Hayatda çok karşılaşırız yaptıklarından pişmanlık duyduğunu belirten ancak aynı durumda aynı hatayı yapan iki yüzlü insanlarla , oysa Meursault en suçsuzuydu. Ancak bu toplum alışık değil dürüst insanlara.
Meursault, birçok açıdan toplumla uyumsuz olsa da günün sonunda o da her insan gibi, aynı umursamadığı hayata kavuşmayı çok ister. Aynı anlamsız bulduğu şeyleri yaşamak için bir yol arar ve en sonunda bu kararın ağırlığına bile alışır. Annesinin de dediği gibi:
“İnsan eninde sonunda her şeye alışır.”
(Bu kitab’ı sevdiyseniz suç ve ceza’ya da bir şans vermenizi öneririm)
