Okur
@Levotiroksin
4 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
“Ölmüşse artık beni hiç ilgilendirmezdi. Ben öldükten sonra insanların beni unutacaklarını nasıl çok iyi anlıyorsam, bunu da kendim için öyle doğal buluyordum.”
Bu cümleler, bana göre ana karakterle en uyumlu olanlar. Kitap insana çok fazla duygu yaşatıyor; bazen onu suçlu buluyor, bazen de cezasını almasını istediğini fark ediyorsun.
Aslında o, gerçekte birçok insanın olmak istediği bir karaktere sahip. Ne çok isteriz, değil mi, onun kadar umursamaz olabilmeyi? Kaybettiğimiz insanların gidişlerinin bu denli canımızı yakmamasını; yitirdiğimiz dostlukların, sevgilerin içimizi bu kadar acıtmamasını…
Oysa canımızı yakan şey gidişler değil; bu konuda elimizden hiçbir şeyin gelmemesidir. En acısı da, bir zamanlar hayalini bile kuramadığımız bu acılara zamanla alışıyor olmamızdır. Meursault bunun farkındadır; ancak bunu değiştiremeyeceğini de bilmektedir.
Herkes onu cani olmakla suçluyordu. Ancak o yaptığının farkındaydı.Belki pişmanlık duymuyordu evet ancak insanların duygularıyla da oynamıyordu. Kendini acındırmıyordu , pişman gibi gösterip kurtulmaya çalışmıyordu. Hayatda çok karşılaşırız yaptıklarından pişmanlık duyduğunu belirten ancak aynı durumda aynı hatayı yapan iki yüzlü insanlarla , oysa Meursault en suçsuzuydu. Ancak bu toplum alışık değil dürüst insanlara.
Meursault, birçok açıdan toplumla uyumsuz olsa da günün sonunda o da her insan gibi, aynı umursamadığı hayata kavuşmayı çok ister. Aynı anlamsız bulduğu şeyleri yaşamak için bir yol arar ve en sonunda bu kararın ağırlığına bile alışır. Annesinin de dediği gibi:
“İnsan eninde sonunda her şeye alışır.”
(Bu kitab’ı sevdiyseniz suç ve ceza’ya da bir şans vermenizi öneririm)
Reklam
“Hayır evladım," dedi,"ben senden yanayım. Ama sen bunu anlayamazsın, çünkü yüreğin her şeye kapalı. Senin için dua edeceğim."O zaman, bilmiyorum niçin, içimde bir şeyler deşiliverdi. Avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım, hakaret ettim,duasını istemediğimi, yok olmaktansa yanmanın daha iyi olduğunu söyledim. Cüppesinin yakasına yapışmıştım, içimin, sevinç ve öfkeyle karışık bütün taşkınlıklarını üzerine boşaltıyordum. Ne kadar da dediklerinden güvenli görünüyordu değil mi? Oysa onun güvendiği şeylerden hiçbiri
bir kadın saçının bir tek teline bile değmezdi. Yaşadığından bile emin değildi, bir ölü gibi yaşıyordu çünkü. Bense ellerim bomboş bir adam olarak görünüyordum, ama kendimden
emindim, her şeyden emindim, hem ondan çok daha emindim. Yaşadığımdan emindim ve gelmekte olan ölümden emindim. Evet, bundan başka bir şeyim yoktu benim. Ama,hiç değilse bu gerçeğe, onun bana sahip olduğu kadar sahiptim. Daha önce de, bu anda da haklı olan bendim ve her. zaman da haklı olmuştum. Şöyle yaşamıştım, böyle yaşayabilirdim. Şunu yapmış, bunu yapmamıştım. Filan şeyi yapmadımsa, falan şeyi yapmıştım. Peki, sonra? Sanki bütün
yaşamımda, kendimi haklı çıkarmak için bu dakikayı, şu şafak vaktini beklemiştim. Hiç, hiçbir şeyin önemi yoktu ve bunun niçin böyle olduğunu da biliyordum. O da biliyordu. Geçirdiğim bütün bu anlamsız hayatta, geleceğimin ta derinlerinden, henüz gelmemiş yıllar içinden, karanlık bir soluk bana doğru yükseliyor ve yaşadığım yıllardan daha gerçek olmayan yıllardan bana sunulan ne varsa, hepsini aynı düzeye getiriyordu. Başkalarının ölümü, bir ananın sevgisi ne umurumdaydı benim? Başkasının Tanrısından bana neydi Başkalarının seçtiği, kabullendiği hayattan, yazgıdan bana neydi? Değil mi ki, bir tek yazgı, beni ve benimle birlikte, onun gibi bana "Kardeşim, "
