Gözlerim yaşararak ve sesim titreyerek ona aramızdaki yakınlığı, iki insanın birbirini bulması bu kadar güç olan bu dünyada bizim böyle manasız sebeplerle ayrılmamızın imkansızlığını anlatıyordum…
Sonra birden bir feryat isteği ortaya çıktı; haykırmak, haykırarak ağlamak için telaş hissetti. Ona ‘asıl sensin, asıl sen yaptın…’ diyecekti. ‘Ben her şeyi feda etmek için senin bir sözünü bekliyorum. Hâlâ senin bana yaptığın o kadar hakareti unutuyorum ve sen beni itham ediyorsun… lakin kendin, işte kendin yapıyorsun, hep kendin’