Leyla
@Leyla_Buse
Şu anda okuduğu kitap
Uğultulu Tepeler, sadece bir aşk hikâyesi gibi görünse de aslında insanın içindeki yıkıcı tutkuların, sınıf farklarının ve bastırılmış duyguların karanlık bir anatomisidir. Emily Brontë’nin tek romanı olan bu eser, romantizmin en uç noktasında dolaşırken aynı zamanda insan ruhunun en sert taraflarını da gözler önüne serer.
Romanın merkezinde Heathcliff ve Catherine Earnshaw arasındaki ilişki vardır. Ancak bu ilişki “aşk” kelimesiyle açıklanamayacak kadar yoğun, yıkıcı ve saplantılıdır. İkisi birbirini tamamlayan iki ruh gibi başlar, fakat toplumsal sınıf, gurur ve seçimler bu bağı zamanla bir cezaya dönüştürür. Catherine’in “Heathcliff benim ruhum” gibi hissettiren bağlılığı, onun Edgar Linton ile yaptığı evlilikle parçalanır. Bu seçim yalnızca bir aşk üçgeni değil, aynı zamanda bireyin toplumla çatışmasıdır.
Heathcliff karakteri ise edebiyatın en karanlık anti-kahramanlarından biridir. Sevdiği kadını kaybettikten sonra aşkı bir intikam aracına dönüştürür. Onun dönüşümü, sevginin nasıl sahiplenme ve yıkıma evrilebileceğinin çarpıcı bir örneğidir. Ne tamamen kötü ne de tamamen iyi; daha çok yarası hiç kapanmamış bir insan gibidir.
Romanın mekânı olan Uğultulu Tepeler ve Thrushcross Grange karşıtlığı da hikâyenin ruhunu taşır. Biri vahşi, sert ve doğayla iç içe; diğeri ise düzenli, soğuk ve medeniyetin temsilcisidir. Bu iki mekân arasındaki geçişler, karakterlerin iç dünyalarındaki çatışmayı da yansıtır.
Brontë’nin dili şiirsel ama aynı zamanda serttir. Hikâye doğrusal ilerlemez; farklı anlatıcıların ağzından duyulan parçalı bir yapı vardır. Bu da romanı bir “hatıralar ve tanıklıklar zinciri” haline getirir. Okur, gerçeği tek bir yerden değil, farklı kırık aynalardan görür.
Sonuç olarak Uğultulu Tepeler, romantik edebiyatın en “temiz” aşk hikâyelerinden biri değil,
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“… Çünkü daima 'ötekini' severiz, daima onu ararız, hayatın bütün koşullarında ve değişikliklerinde… Hayatın bütün sırrı ve en büyük hediyesi, 'aynı türde' iki insanın karşılaşmasıdır. Bu son derece nadir görülür — doğanın hile ve zora başvurarak böyle bir ahengi engellemesinden kaynaklanıyor olmalı —; belki de sebebi, dünyanın yaratılması, hayatın yenilenmesi için birbirini ebediyen arayan, zıt akortlu insanlar arasında oluşan gerilime ihtiyaç olmasıdır.”
Zamanın Unuttuğu Kadın: Leyla benim için sadece bir kadın hikâyesi değildi; geçmişin insanın içinde nasıl yıllarca yaşayabildiğini anlatan çok duygusal bir romandı. Leyla karakterinin yaşadığı kırgınlıklar, sustuğu şeyler ve zamanla kendi içine kapanması kitap boyunca çok yoğun hissettiriliyor. Özellikle çevresindeki insanlar hayatına devam ederken onun hep geçmişin gölgesinde kalması insanı gerçekten etkiliyor.
Kitapta Leyla’nın anılarıyla bugünü arasında gidip gelen bölümler bence en güçlü yerlerdi. Çünkü insan okurken onun neden bu kadar yorulduğunu, neden bazı duygularını dile getiremediğini yavaş yavaş anlıyor. Sevgiye, anlaşılmaya ve ait hissetmeye ne kadar ihtiyaç duyduğunu hissediyorsun ama bir yandan da hayat onu sürekli biraz daha yalnızlaştırıyor. Bu yüzden karakter bana çok gerçek geldi; kusursuz değil ama çok insaniydi.
Yazarın dili de kitabın duygusunu çok iyi taşıyordu. Abartılı dramatik cümleler yerine daha sakin ama içe işleyen bir anlatımı vardı. Bazı bölümlerde Leyla’nın sessizliği, söylediği şeylerden daha ağır hissettirdi. Özellikle geçmişte yaşadığı kırılmaların bugünkü hayatını hâlâ etkilemesi, kitabın “zaman geçse de bazı şeylerin insanın içinde kaldığı” fikrini çok güçlü veriyordu.
Ben kitabı okurken en çok şunu düşündüm: Bazı insanlar unutulmaz çünkü çok mutlu yaşamışlardır değil, içlerinde taşıdıkları acıları kimse görmeden yaşamayı öğrenmişlerdir. Leyla da tam olarak böyle bir karakterdi. Kitap bittikten sonra bile insanda sessiz bir hüzün bırakıyor.
