Leyla Can
@Leyla_cn02
El Kızı’nı okuduğumda beni en çok sarsan şey, bir kadının hayatının "el kızı" denilerek ne kadar kolay harcanabildiğini görmek oldu. Romanın merkezindeki Nazan, severek ve büyük umutlarla Avukat Mazhar ile evlenip o eve adım atıyor ama ilk günden itibaren sırf dışarıdan geldiği için hep bir yabancı muamelesi görüyor. Evdeki o bitmek bilmeyen dedikodular, kıskançlıklar ve çekememezlikler en sonunda büyüyüp korkunç bir sadakatsizlik iftirasına dönüşüyor. Beni asıl sinirlendiren ve üzen kısım ise kocası Mazhar’ın duruşu oldu; eğitimli bir avukat olmasına rağmen annesinin dolduruşuna gelip, toplumsal önyargılara boyun eğerek karısına arkasını dönüyor. Nazan hiçbir suçu yokken evinden, biricik çocuğundan koparılıp yapayalnız ve çaresiz bir hayata itiliyor. Yıllar sonra masumiyeti bir şekilde kanıtlansa ve gerçekler ortaya çıksa da ne yazık ki bu gecikmiş adaletin hiçbir anlamı kalmıyor; çünkü kadının gençliği, hayalleri ve yuvası çoktan yıkılıp gitmiş oluyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
bir aile içindeki "herkesin bildiği ama kimsenin yüksek sesle konuşmadığı" sırların etrafında dönüyor. Aile üyeleri, düzen bozulmasın, kimse kırılmasın ya da toplumsal baskılar oluşmasın diye yıllarca birbirlerinden pek çok gerçeği saklamış, adeta bir suskunluk sarmalı yaratmışlardır. Ancak bu suskunluklar zamanla birer uçuruma dönüşmüştür
Kitapta anlatılan her karakterin sırtında taşımakta zorlandığı bir sırrı, iyileşmemiş bir çocukluk yarası ya da geride bırakamadığı bir aşkı vardır. Gece Açan Çiçekler ismi de tam olarak burada anlam kazanır: Karakterler, duygularını ve gerçek kimliklerini herkesin içinde, yani "gündüz gözüyle" yaşayamazlar. Onlar ancak yalnız kaldıklarında, karanlık çöktüğünde ve kendi iç dünyalarına döndüklerinde (yani gece olduğunda) gerçek anlamda açılırlar, acılarıyla yüzleşirler.
