Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti , birisi acı çektiğinde acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı biraz olsun dindiremiyordu...
Sayfa 193 - İletişim Yayınları, Giovanni Drogo·Kitabı okudu
Yine de zaman gitgide daha hızlı bir biçimde akıp gidiyordu; sessiz ritmi yaşamı parçalara ayırıyor, insan geriye bir göz atmak için bile duramıyorsun... ve insan kendini bu çok yavaşlamış gibi görünen ama hiç durmayan ırmağa kapılmış buluveriyordu.
...demek ki annesi, bir daha hiç geri gelmemek üzere yitip gitmiş bir mutluluğu olduğu gibi koruyabileceğine, zamanın akışını durdurabileceğine, oğlu geri geldiğinde kapı ve camları açmakla her şeyin eskisi gibi olabileceğine inanıyordu.
'Ölüm eşitliktir' dedi. 'Mezar, imparatorla mahkumu, zenginle yoksulu, güzelle çirkini, bilgeyle deliyi eşit kılar. Bizi de beyazlarla eşit kıldı. Çünkü hiçbir siyahinin kemikleri siyah değil. Bu yüzden aramızda fark kalmadı. Mahşer gününde dirildiğimizde kimse bize ayrı bir ırk gözüyle bakamayacak, çünkü fark göremeyecek.