Sevgilim, bir günün ortası şimdi.
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık.
Ben seni düşünüyorum, bir bodrum kahvesinde.
Uzat bana, uzat ellerini.
İzinli askerleri görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar.
İstanbul, her günkü yaşantısı içinde, uğultulu.
Güvercinler, güneşten bir sessizliği biriktiriyor.
Ben seni düşünüyorum, seni…
Hani tıpkı o ilk günlerdeki gibi.
“Kalbim,” diyorum, “kalbim…”
Daha dün tezgâhtan çıkmış bir su sayacı gibi.
Aşkı anılar besliyor, düşler kadar.
Bu yüzden diyorum ki: aşk eskidikçe aşktır,
sevgi eskidikçe sevgi.
Günümüz ekmeğimiz, türkümüz.
Çoluğumuz çocuğumuz.
Binalar yan yana yükselip gidiyor.
Vapurların ağzı köpük içinde.
Uzaklarda ne kapılar açılıyor…
Trenin biri bir istasyona varıyor.
Oradan çıkıyor biri.
Her şey biliyor, her şey…
Sen biliyor musun bakalım?
Seni ne kadar sevdiğimi,
Üstüne titrediğimi,
Geldiğimi,
Gittiğimi...