İnsan kendini nasıl "kötü" diye nitelendirir? Kendisine nasıl bu kadar kızgın olabilir? Belki de gerçek "kötü"yü saklamak istiyor? Eşine, etrafındakilere yansıttığı öfkenin kaynağını bilmek istemiyor. Bilse de kabul etmek istemiyor belki. Yine mi bir baba incitti kız çocuğunu? Yine mi bir babanın o güven veren elinden mahrum bir kız çocuğu var karşımda? Gözlerinde görebiliyorum ben o öfkeyi; bütün dünyaya, en çok da kendine kızgın bir genç kadın var karşımda.
"Mükemmel bir hayatı var" dediğimiz kişilerin iç dünyalarında durum hiç de öyle değil. En zoru da bu galiba, çünkü görünürde sizi mutsuz eden hiçbir şey yok ve siz yine de çok mutsuzsunuz.
Ülkemizde sadece dul kadın olmak mı zor? Ülkemizde çocuk olmak zor, genç kız olmak zor, yalnız kadın olmak zor, anne olmak zor, doğurmamış kadın olmak zor, çalışan kadın olmak zor, çalışmayan kadın olmak zor... Kısacası kadınlığın her hali zor. Ve kadınlar ne kadar güçlü varlıklar ki bütün bu güçlüklerin üstesinden gelebiliyorlar.