Limba
@Limba
Deniz nerden bilsin insanın karada bile boğulduğunu...
190 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Tom amcanın kulübesi okuduğum ikinci ırkçılık kitabıydı. Yakın zamanda okuduğum duyguların rengi kitabında da aynı şeylerle çok kez karşılaştım. Siyah -beyaz, köle -sahip hani bizim modern dediğimiz özendiğimiz Avrupa'nın asıl yüzü . Her ne kadar geçmişteydi denilse de hala siyah beyaz ayrımı çok net gözler önüne seriliyor. Ya kölelik? Orası muamma gerçekten bitti mi ?.
Kitaba gelince güzel okuması keyifli ama yer yer durağanlaştığı zaman oldu. Genel olarak bakınca siyahi insanların gerçekte neler çektiğini nasıl eziyet edildiğini tüm çıplaklığıyla yansıtan ,sanki siyahilerin beyazlara hizmet amacıyla yaratıldığı ve başka türlüsünün mümkün olmadığı gibi sert vurgular mevcut..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kör Baykuş, okuru huzursuz eden bir kitap.İran edebiyatının şiirsel üslubu yanı sıra melankolik tarafı daha ağır .Sadık Hidayet'te biraz kafka esintileri sezdim.İnsanın iç karanlığındaki korkuları yalın bir şekilde yansıtıyor.Beğenenler olur illaki ama herkese hitap etmeyebilir.
Düşüncelerimizin ne kadarı bize ait?
Kitap, insanların düşüncelerinin, duygularının ve davranışlarının nasıl yönlendirildiğini anlatıyor. Özellikle medya, psikoloji, popüler kültür ve modern yaşam tarzları üzerinden nasıl bir algı oluşturulduğunu sade bir dille ele alıyor.
Bu kitap, bana gördüğüm her şeye hemen inanmamam gerektiğini hatırlattı.
Reklamlar, haberler, diziler hatta bazı psikolojik yaklaşımlar bile aslında bizi fark etmeden yönlendirebiliyor. Yazar bunu örneklerle ve akıcı bir anlatımla anlatmış.
Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, psikolojinin bazen insanların iyiliği için değil, sistemin işine geldiği şekilde kullanılabiliyor olmasıydı.
Ayrıca aile yapısının ve toplumun bilinçli şekilde nasıl zayıflatıldığını anlatan bölümler çok düşündürücüydü.Okuyucuya “uyan artık” diyen bir tonu var; sarsıcı ama gerekli.
Yer yer tekrarlar ya da ağır bölümler olsa da mesaj net:
Modern dünya bizi sadece tüketici yapmadı, aynı zamanda düşünemeyen, yönlendirilen bireylere dönüştürdü.
Algı Yönetimi ve Manipülasyon, sade ama çarpıcı bir kitap.
Okuyunca insan ister istemez kendine şu soruyu soruyor:
Ben gerçekten kendi fikrimi mi savunuyorum, yoksa bana öğretileni mi?
Bir hikaye değil. Gerçek bir direniş!
Kitap, ırkçılığı doğrudan yüzüne vuran ama bunu ajitasyona kaçmadan yapan bir eser. Özellikle Aibileen’in iç sesi, Minny’nin hayata kafa tutuşu, Skeeter’in çırpınışları… Hepsi çok canlıydı. Her karakterin ayrı bir rengi vardı.
Irkçılık; sadece yasa ya da saldırı olarak değil, gündelik hayatta da küçük detaylarda çok etkileyici anlatılıyor. Örneğin tuvalet ayrımı, yemek yapma kuralları, çocuk bakımı gibi detaylar insanda hem öfke hem de üzüntü uyandırıyor.
Skeeter’in kitap yazma çabası, sadece bir kariyer değil, bir duruş meselesi. Üstelik bu hikâyeyi yazmak, o dönemde hem onun hem de hizmetçilerin başına bela açabilecek kadar tehlikeli.
Ama buna rağmen kadınlar birbirine tutunarak konuşmaya başlıyor. Bu bana göre kitabın en güçlü mesajıydı: Konuşmak iyileştirir. Gerçekler değişimin ilk adımıdır.
Kitabın adı boşuna değil. Renk burada hem ten rengi ayrımını hem de duyguların, acıların, umutların rengini simgeliyor.Dikkatimi çeken en güzel detaylardan biri de ırkçılık üzerine yazılan kitabın yazarının onların deyimiyle beyaz biri olmasıydı.
Duyguların Rengi bence sadece bir roman değil bir vicdan aynası.
Hem duygulandırıyor hem düşündürüyor. Hem de içindeki cesur kadınları tanıdıkça insan kendine de şu soruyu soruyor:
Ben onların yerinde olsaydım, sesimi çıkarabilir miydim?