Damla Ertaş
@Lipikas
Akademisyen
45 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Bir solukta okunacak bir roman!
Hayatı ölmüş halinin bakış açısına göre yaşayabilme imkanı herkese nasip olacak bir şey değildir. Eğer Gece Yarısı Treni’ne binmemişsen!
Gelecekten gelip geçmişte yaptığın hataları görebilmek ne kadar mucizevi bir deneyim değil mi? Her zaman önünde sonsuz bir zaman varmış gibi yaşamak. Hep ertesi güne ertelemek ancak doğru zamanı asla denk getirememek.
Gece Yarısı Treni’ni bir film izlermişcesine içine müdahil olarak okudum. Ders çıkarılacak, kenara not edilecek öyle güzel sözler var ki içinde Ve David Bowie göndermelerine çok kalp
Bu kitap Gece Yarısı Kütüphanesi’nin devamı değil. Yazarın sözleriyle: “Bu roman geleneksel anlamda Gece Yarısı Kütüphanesi’nin devam kitabı değil. Aynı konsepti geliştiren bir kitap.”
“Zamanın içinde yaşarken, fırsatı varken, neden daha çok çabalamamıştı ki”
““Hayat ancak geriye doğru anlaşılabilir fakat ileri doğru yaşanmak zorundadır.” Bu tren buna bir çözüm sunuyor. Hayatı ileri doğru yeniden yaşatıyor.”
HARİKA BİR ROMAN!
Kurgu bir biyografi romanı olur mu? İşte bu kitap tam olarak öyle! Hikayemiz İstanbul’un işgali sırasında bir aile ile başlıyor ve yarım yüzyıl boyunca bu aileye odaklanıyor. Hem dönemsel bir aile romanı hem de toplumsal bir roman.
Harika isimli bir kız çocuğunun bebeklikten itibaren tüm hayatına şahit oluyoruz. Annesiyle çatışması gerçekten yürek burkan cinsten. Harika, harika bir insan olsa da annesi ona o kadar da harika olmadığını hep hissettiriyor. Halbuki Harika olağan dışı bir zekaya sahip.
Bu kitabı okurken 1938 yılı sonrası, 2.Dünya Savaşı’nın Türkiye üzerine etkilerine ne kadar vâkıf olduğumu farkettim. Kendime kattığım şeyler açısından bu kitabı oldukça başarılı buldum. Kitabın bir kısmı kurgu olsa da bir kısmı gerçeklere dayalı. Gerçekler de birtakım mektuplar, eski gazete haberleri, röportajlarla desteklenmiş.
Yazar yine bildiğiniz gibi, kendisinden okuduğum 3.kitap ve şaşırtmadı beni, büyük beklentiyle okudum, tebessümle son sayfasını kapadım bu kitabının da.
“Harp biteli on altı sene oldu ama içimizdeki harp bitmedi. Çok yorgunum.”
“Benim siyasete dair bütün ümidimi kaybettiğim yıldı 1947. Padişahçı-millici, ilerici-gerici, Turancı-komünist, sağcı-solcu, ismi ne olursa olsun, kavganın asla bitmeyeceğini idrak ettiğim yıldı. Hayatım boyunca hiçbir partiyle kaynaşamadım-sol partilerle bile. Hangisine gidersen git, sıfırdan başlamak mümkün değil. Sırtında taşımak zorunda olduğun, geçmişten gelen bir yük var. Uzun bir süre hiçbir şey yapmak istemedim.”
Antabus’u okuyunca da aynı yorumu yapmıştım devamı “Ülker Abla” için de yineliyorum; Seray Şahin; yurdum kadınını en güzel gözlemleyen ve yazıya döken yazarlardan.
Yıllarca kocasının dayağından bıkmış sesini çıkaramamış bir kadın Ülker Abla. Kaçacak bir yol umuduyla hastaneye sığınıyor, olaylar da orada başlıyor.
Yüreğiniz elverirse buyrun okuyun. Ben tüm kitabı çize çize okudum..
“Yıllarca kocama gıcık verir gibi yaşadım. Benim nefsi müdafaa biçimim: Yaşamak. Kocam beni öldürebileydi de yargılansaydı, mahkemede kendini savunmak için ağır tahrik unsuru olarak, "Kadın yaşıyordu hâkim bey, erkeklik gururuma dokundu," derdi.”
“Bir şey söyliyim mi, insanların ne kadar kuruntusu varsa hep tokluktan. Televizyonda da görüyoruz, zenginler hep psikologlarda. Niye? Toklar da ondan. İnsan kısmı açlık derdi olmayınca başka dertler bulup kendini oyalamak ister. Hâlbuki aç insanın kursağından başka derdi olmaz.”
Gerilim dozu oldukça yüksek, kurgusu farklı ve sonu her zamanki gibi tahmin edilemez bir Freida McFadden sonuydu. Yani benim bu tarz bir kitaptan beklediğim her şeyi karşılıyordu. Hızlıca okuyacak bir kitap arıyorsanız tavsiyemdir.
“Çocukluğunu arayıp kendinle konuşmak, o çocuğun çaresizliğini duymak ve ne söylersen söyle, ne yaparsan yap onu kurtaramayacağını bilmek...”
Yazarın okuduğum 2.kitabı; Malma İstasyonu da beni oldukça tatmin etmişti bu da öyle oldu.
Bir gün çocukluğundaki evini arıyorsun, telefonu ölmüş olan baban açıyor ve yıl senin 8 yaşında olduğun yıl olan 1986, ne yapardın? Sen güncel olan yılda yaşlanmaya devam ediyorsun, çocukluk evinde ailen hala aynı günü yaşamaya devam ediyor, paralel evrende her gün aynı güne uyanılıyor. Her güne istediğin şekilde müdahale edebiliyorsun ancak ertesi gün olduğunda her şey sıfırlanmış oluyor.
Konu olarak benzer kitaplar var ancak ben yine de yazarın tarzını beğendim.
“Aramızdaki boşluk zamanla, mesafeyle, yalnızlıkla ve kederle doluydu.”
