Damla Ertaş
@Lipikas
Hepimiz bir son kullanma tarihiyle doğarız, sadece onu bilmeyiz.
Her şey hiçbir şeydir…
Her şeyin hiçbir şey olduğu bir dünyada, Rıdvan birtakım mektuplar almaya başlar; “Herkesin her şeyi içinde biriktirdiği zamanlar; 2. Dünya savaşı zamanı yaşayan 2 kız kardeşin 1960’lar civarı birbirlerine yazdıkları mektuplar. “Ne dersin kardeşim, belki hayat çok kapılı bir han değildir, belki aynı zamanda yaşamış iki kadının kaderi üç aşağı beş yukarı aynı yollardan yürümektir.”
Peki bu mektupta yazanlar gerçek mi? Hayal mi? Farkeder mi?
Nermin Yıldırım’dan okuduğum 2.kitaptı. ‘Dokunmadan’ı çok beğenmiştim, bence bu kitabı da bir o kadar etkileyiciydi. Gönülden tavsiye ediyorum.
”Ona göre saçlar akla ve kalbe tutulan aynalar gibiydi. Mesela kafamız karışıksa, aklımızdan geçenler yüregimizi acıtıyorsa, o kafayı çevreleyen saçtan da hayır gelmezdi. Bir kere kederle kavruldu mu en mahir kuaförün elinde bile bir seye benzemezdi. Bu durumda kesilmesi elzemdi. Aksi takdirde ne saç düzelir ne de sahibi hafiflerdi. Ama mutluysak, aklımızla yüreğimiz arasında bastıkça gıcırdamayan, sağlam köprüler kurmuşsak, o zaman saçlarımız da canlanıp ışıldardı. Kafamızın dışı daima içiyle bağlantılıydı. Hülasa saçın dilini çözmek, sözüne itibar etmek lazımdı.”
•
•
#nerminyıldırım #neokudum #kitap #kitapönerisi #kitapalıntıları
Yaşamak ile ölmek yahut olmak ile olmamak arasındaki çizgi acaba herkes için bu kadar bulanık mıydı?
Kendini bire bile tamamlayamamış, yarım yamalak biriydim ben, ne yaparsam yapayım nasılsa iki olamayacaktım.